خالی‌ از خویشی غربت گیج و مبهوت بین بودن و نبودن ،

عشق آخرین همسفر من مثل تو منو رها کرد حالا دستام موندن و تنهایی‌ من

ای دریغ از من که بیخود مثل تو گمشدم , گمشدم تو ظلمت تلخ

‌ای دریغ از تو که مثل عکس عشق هنوزم داد میزنی‌ تو آینه من

اه گریمون هیج ، خندمون هیچ باخته و برندمون هیچ

تنها آغوش تو موند غیر از اون هیچ

ای, ‌ای مثله من تک و تنها دستمو بگیر که عمر رفت همه چی‌ تویی زمین و آسمون

 هیچ

ای دریغ از من که بیخود مثل تو گمشدم

گمشدم تو ظلمت تلخ‌

ای دریغ از تو که مثل عکس عشق هنوزم داد میزنی‌ تو آینه من

آه گریمون هیچ خندمون هیچ باخته و برندمون هیچ تنها آغوش تو مونده غیر از اون

 هیچ

بی‌ تو می‌میرم مثل قلب

چراغ نور تو بودی کی‌ منو از تو جدا کرد

عاشق شدن من تقصیر توست !!

حضور یک نفر بهت احساس امنیت و آرامش می ده

احساس زنده بودن و مهم بودن..

گاهی بدون اینکه چیزی بگی می فهمه حالتو، درکت می کنه

اونوقتکه دلت می خواد محکم بغلش کنی و بهش بگی:

دوستت دارم و به خاطر همه چیز ممنونم.

هر چقدر هم که ادای محکم بودن را در بیاورد

هر چقدر هم که ادای مستقل بودن

و هر چقدر هم که بگوید ممنون ،خودم از پسش برمیایم

باز هم تهِ تهش

به سینه ی مردانه ات نیاز دارد

به دست هایت حتی

نمی دانی چه لذتی دارد وقتی تو از خیابان ردش می کنی..

انا لله و انا الیه راجعون

بی بی قصه های او هم رفت 

                     برایش دعا کنید 

 هانیه جون ما خیلی متاسفیم و امیدواریم که روح مادر بزرگت شاد باشه و براش ارزوی مغفرت می کنیم عزیزم 

 برای شادی روح مادر بزرگ هانیه یه فاتحه بخونید لطفا 

                هانیه جونم تو هم زود برگرد اینجا پیشمون دوریت برامون سخته عزیزم

گفتم آخرش کجاست؟

گفت آخر دنیاست....

گفتم آخر دنیا کجاست؟

گفت از نگاهم پیداست...

گفتم نگاه تو، رو به کجاست؟

گفت نگاهم رو به پایان زندگیست...

گفتم پایان زندگی کجاست؟

گفت لحظه ای که از عشقت میمیرم!

.......

میدانستم آخرش همینجاست، جایی که برایم آشناست!

همان زندان غمهاست ، فریاد شکستنهاست!

گفتم اینجا همان لحظه ای بود که گفتی از عشقم میمیری؟

گفت سرنوشت من و تو از هم جداست!

گفتم این بهانه است ، قلب من بازیچه دلهاست!

گفت تقصیر خودت بود ، عشق در قصه هاست!

گفتم اگر عشق در قصه هاست ، پس چرا با من عهد بستی!

گفت تو اشتباه کردی که به پای من نشستی

سکوت کردم....

اشک ریختم و ناله جدایی سر دادم...

رفتي در فصلي که تنها اميدم خدا بود و ترانه و تو که دستهايت سايه باني بود بر بي کسي هاي من ...

تو که گمان مي کردم از تبار آسماني و دلتنگي هايم را در مي يابي

تو که گمان مي کردم ساده اي و سادگي ام را باور داري

و افسوس که حتي نمي خواستي هم قسم باشي ...

افسوس رفتي ... ساده ، ساده مثل دلتنگي هاي من و حتي ساده مثل سادگي هايم

من ماندم و يک عمر خاطره و حتي باور نکردم اين بريدن را

کاش کمي از آنچه که در باورم بودي ، در باورت خانه داشتم !

کاش مي فهميدي صداقتي را که در حرفم بود و در نگاهت نبود

کاش مي فهميدي بي تو صدا تاب نمي آورد ...

رفتي و گريه هايم را نديدي و حتي نفهميدي من تنهاييم را ....

و من هنوز در اين خيالم که چرا به تو دل بستم

و چرا تو به اين سادگي از من دل بريدي ؟!!

که چرا تو از راه رسيدي و معناي تک تک اين ترانه ها شدي ؟!!

ترانه ها يي که گرچه در نبود تو نوشته شد اما فقط و فقط مال تو بود  !

گناهت را مي بخشم ! مي بخشمت که از من دل بريدي و حتي نديدي که بي تو چه بر سر اين ترانه ها مي آيد !

نديدي اشک هايي را که قطره قطره اش قصه ي من بود و بغضي که از هرچه بود از شادي نبود !

بغضي که به دست تو شکست و چشماني که از رفتن تو غرق اشک شد و تو حتي به اين اشکها اعتنا نکردي !

اعتنا نکردي به حرمت ترانه ها يي که تنها سهم من از چشمانت بود !

به حرمت آن شاخه ي گل سرخ که لاي دفتر ترانه هايم خشک شد !

به حرمت قدمهايي که با هم در آن کوچه ي هميشگي زديم !

به حرمت بوسه هايمان ! نه !

تو حتي به التماس هايم هم اعتنا نکردي !

قصه به پايان رسيد و من همچنان در خيال چشمان قهو ه ای تو ام که ساده فريبم داد !

قصه به پايان رسيد و من هنوز بي عشق تو از تمام رويا ها دلگيرم !

خدانگهدار ... خدانگهدار ...........

گاه یک لبخند انقدر عمیق میشود که گریه می کنیم
گاه یک نغمه انقدر دست نیافتنی میشود که با ان زندگی می کنیم
گاه یک نگاه انچنان سنگین میشود چشمانمان رهایش نمی کند
گاه یک عشق انقدر ماندگار می شود که فراموشش نمی کنیم

رویای با تو بودن را نمی توان نوشت نمی توان گفت و حتی نمیتوان سرود
با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی 
و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی در نداشتند
و...و من همچون غربت زدای در اغوش بی کران دریای بی کسی
به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و می مانم تا ابد
وتا وقتی که شبنم زلال احساست زنگار غم را از وجودم بشوید
بانوی دریای من...
کاش قلب وسعت می گرفت شمع با پروانه الفت می گرفت
کاش توی جاده های زندگی خنده هم از گریه سبقت می گرفت. 

اما فاجعه ی زندگی تو ان هنگام اغاز می شود که ادمی میرود اما

 نمی میرد, میماند

و نبودنش در بودن تو چنان ته نشین می شود که تو می میری در

 حالی که زنده ای..

یه جوری دلم تنگ میشه برات

بعد از باران نگاهم،

نمی شنوی...!!!

 اخه عشق یه عاشق با ندیدن کم نمیشه

 غم دور از تو بودن یه بی بال و پرم کرد 

 نرفتی از یادِ من ، سفر عاشق ترم کرد

امروز باهم بودن را تجربه میکنیم

و شاید فردا به یاد هم بودن را

پس امروز را زیبا کنیم به حرمت

خاطرات فردا….

دستانم تشنه دستان توست ، شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم ،

 با تو می مانم 

بی آنکه دغدغه های فردا داشته باشم ، زیرا می دانم فردا بیش از

 امروز دوستت خواهم

مردم تردید نخواهند کرد که شیاد و حقه بازید

بچه که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم 


اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم 

کاش دلهامون به بزرگی بچگی بود 


کاش همان کودکی بودیم که حرفهایش 

را از نگاهش می توان خواند 


کاش برای حرف زدن 

نیازی به صحبت کردن نداشتیم 


کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود

کاش قلبها در چهره بود

اما اکنون اگر فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمد 

و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم 


دنیا را ببین 

بچه بودیم از آسمان باران می آمد 

بزرگ شده ایم از چشمهایمان می آید! 

من خدایی دارم.......

مهربان، خوب، قشنگ ...

چهره اش نورانیست

گاه گاهی سخنی می گوید،

با دل کوچک من،

ساده تر از سخن ساده من

او مرا می فهمد !

او مرا می خواند،

او مرا می خواهد،

او همه درد مرا می داند ...

یاد او ذکر من است، در غم و در شادی

چون به غم می نگرم،

آن زمان رقص کنان می خندم ...

که خدا یار من است،

که خدا در همه جا یاد من است

او مرا می خواند